U prvoj zbirci poezije Ivana Babića (rođ. 1961.), koja se svojom suzdržanom, odvagnutom i odmaknutom emocionalnošću upisuje u trag Mandeljštamove poetike, pod pepelom “neoklasicizma” i “depersonalizma” nalazimo toplu jezgru pamćenja , težine i nježnosti.